cuma

Ayrı bi tadı vardır cuma günlerinin. son iş günü olması hasebiyle çalışanlar, haftalık son ders zili olması hasebiyle öğrenciler, bugünü haftalık bayram gibi yaşamak isteyen tüm müslümanlar. öğle vakti gelince dükkanlar kapatılır (yani, bir çoğu), iş-güç bırakılır ve camiye koşulur.
peki bu vaktin değerini ne kadar idrak edebiliyorinsanlar, ne kadar bayram havasına sokuyorlar bu zamanı ve nasıl bi hazırlık yapıyorlar bu bayram için. Koskoca bir hiç yapılıyor. bugünün önemini kavrayanlar da yok değil tabii ama az sayıda oluyor bunlar da.

Yanlışlardan bir kaçını sayarsak:
Son dakikada bile girsen camiye, ilk safa yerleşme ihtimalin %95. saflarda gerekli tertip görülmüyor. gerçi imamın görevidir safları düzenleme. Aksine ön saflarda büyük bir boşluk olurken en arka saflarda da bir yığılma oluyor. neden? insanımız hemen bitireyim de şu namazı, çıkıvereyim kolayca, işimin başına döneyim telaşında. Ki beş saniyeyi bile kar sayar yapıda...

Camiye girdiğinde bi koku olur etrafta. Çorap Kokusu. Neyse dersin, bu kokuya alışırsın. Ama safa geçtiğinde dayanılmaz hal alır koku. Sigara, yemek vs. kokuları da bu kokuya eklenmiştir çünkü.

İnsanların cehaleti, imamların vurdumduymazlığı var bir de tabii.

En azından bunlar düzeldiği zaman camii huzuru daha da artmış olacak. buna bağlı olarak faydalanma ziyadeleşecek.